Kidnapping offences in Malaysia

The word “kidnapping”, which seems to be derived from the words “kid” which means a child, and “nap or nab”, which means “to steal”, originally meant “child-stealing”. But now, it simply means he carrying away of a person against his will or if he or she is a minor, against the will of his or her lawful guardian.

Section 359 of Penal Code simply declares that kidnapping is of two kinds, namely kidnapping from Malaysia and kidnapping from lawful guardianship which are defined in the next Section 360 and Section 361 respectively and both of which are made punishable alike by Section 363 of Penal Code.

The classification of kidnapping in this section is not exhaustive as there may be cases in which the two kinds overlap each other. For instance, a minor may be kidnapped from Malaysia as well from his or her lawful guardianship.

Before that it is important to determine the element of actus reus and mens rea of the accused before we can make the accused liable under those sections. To prove the actus reus, it must be proven that the accused have acted unlawfully either by force or fraud, to lead or to take away or decoy or entice the person from one place to another. While the mens rea is with intent to deprive any parent, guardian, or other person having lawful care or custody of such person of the possession.
For kidnapping from Malaysia there must proved the following elements
1. that at the time of the offence, the person kidnapped was in Malaysia
2. that the person was conveyed by the accused beyond the limits of Malaysia
3. that the accused did so without the consent of that person, or some person legally authorized to consent on that person’s behalf

This section also mentioned that there was no age limitation therefore it can be applied to anyone.

According to section 360 of Penal Code: Kidnapping from Malaysia

“Whoever conveys any person beyond the limits of Malaysia without the consent of that person, or of some person legally authorized to consent on behalf of that person, is said to kidnap that person from Malaysia”.
The elements in this section that must be proved are:
• Victim must be in Malaysia
• Conveyance of a person
• Beyond the limits of Malaysia
• Without the consent of that person or some person legally authorized to consent on behalf of that person
In this section, there was no age limitation therefore it can be applied to anyone.

Before that, it is very important to look at the definition or what is amounted to the offence of kidnapping.

The word “to convey” in this section means to “carry from one place to another”. The conveyance or carrying is a continuous process until the destination is reached. In the case of an offence under this section, the destination may be some place in a foreign territory, but it is not necessary that it should be reached. The offence is complete as soon as the limits of Malaysia are crossed.

“Any person”. The use of the word “any” before “person” indicates that the person kidnapped may be a male or female, major or minor, sane or insane, and a citizen of Malaysia or a foreign subject.

“Beyond the limits of Malaysia”. These words in this section, indicate that for an offence under it, the kidnapping or conveyance must be from some place, within the limits of Malaysia to some place outside those limits. The offence is not completed until the person is conveyed to some place outside Malaysia and until such time, the offence is going on, but is capable of being abetted.

Regarding the consent in this section, it is also an important element in kidnapping but a consent given under a misapprehension of fact, is not a true consent as mentioned in section 90 of Penal Code.

Section 90 of Penal Code stated that

A consent is not such a consent as is intended by any section of this Code-
(a) if the consent is given by a person under fear of injury, or under a misconception of fact, and if the person doing the act knows, or has reason to believe, that the consent was given in consequence of such fear or misconception;
(b) the consent is given by a person who, from unsoundness of mind or intoxication, is unable to understand the nature and consequence of that to which he gives hi consent; or
(c) unless the contrary appears from the context, if the consent is given by person who is under 12 years of age.

Meanwhile, in section 361 of Penal Code provided for kidnapping from lawful guardianship.

In section 361 of Penal Code: Kidnapping from lawful guardianship

“Whoever takes or entices any minor under fourteen years of age if a male, or under sixteen years of age if a female, or any person of unsound mind, out of the keeping of the lawful guardian of such minor or person of unsound mind, without the consent of such guardian, is said to kidnap such minor or person from lawful guardianship”.

The words “lawful guardian” in this section includes any person lawfully entrusted with the care or custody of such minor or other person. But this section does not extend to the act of any person who in good faith believes himself to be the father of an illegitimate child or who in good faith believes himself to be entitled to the lawful custody of such child, unless such act is committed for an immoral or unlawful purpose.

This section defines the second kind of kidnapping, namely, kidnapping from lawful guardianship. This is kidnapping in the literal sense of the term “child-stealing”. Obviously, the section applies only to the kidnapping of a minor, or of a person of unsound mind whether male or female. The law does not permit even a girl of easy virtues to be taken away from lawful guardianship without the consent of parents, the object of the section being to provide security and protection to the wards themselves. Persuasion by the accused, which creates willingness on the part of the minor to be taken out of the keeping of the lawful guardian, would sufficient to attract this section.

The offence of kidnapping under section 361 of Penal Code consists solely of taking or enticing a minor from the keeping of her or his lawful guardian and no intention on the part of the accused is required to be established. The consent of a minor, who is taken or enticed, is wholly immaterial. It does not affect the commission of the offence though it is a matter for consideration under the question of sentence. The motive of the kidnapper is also immaterial unless it falls within the Exception to the section. Motive is however an important consideration with reference to the question of punishment.

All that is needed is the minor under fourteen in the case of a male, or under sixteen in the case of female, is taken or enticed from the keeping of the lawful guardian. The moment a child is taken out of the keeping of his or her lawful guardian, the offence of kidnapping is complete, the criminal intention being not a necessary ingredient for making out this offence.

Since the offence under this section consists in taking or enticing a minor, or a person of unsound mind, out of the keeping of a lawful guardian, it has no application to the taking, or enticing, of a minor, or a person of unsound mind, who has no guardian, whether legal, lawful or de facto. But the person taking away such a child, may himself become the lawful guardian of the child and any other person, taking or enticing the child out of his keeping, may be guilty of kidnapping.

To constitute an offence of kidnapping of a minor under section 361 of Penal Code, the essential ingredients that must be fulfilled are:
• there must be taking or enticing of a minor;
• the minor must be under fourteen years of age if a male, or under sixteen years of age if a female;
• the taking or enticing must be out of the keeping of the lawful guardian of the minor; and
• the taking or enticing must be without the consent of such guardian.

Taking or enticing away a minor, or a person of unsound mind out of the keeping of a lawful guardian which is an essential element of the offence of kidnapping. Without a taking or enticing there can be no kidnapping. The section requires either taking or enticing, and not both.

Taking need not be by force whether actual or constructive as it implies neither force nor misrepresentation, nor fraud. According to Ratanlal & Dhirajlal, the word “take” merely means “to cause to go”, “to escort” or “to get into possession”. While the word “entices” is an idea of inducement by exciting hope or desire in the other. No doubt it does mean physical taking but not necessarily by use of force or fraud. Persuasion by the accused person, which creates willingness on the part of the minor to be taken out of the keeping of the lawful guardian, would be sufficient to attract this section. According to the case of Sayyad Abdul Satar v. Emporer (1928) AIR Madras 585, the taking or enticing must be out of the keeping of the lawful guardian. There must be some act or a series of acts on the part of the accused which maybe regarded as the proximate cause of the person going out of the keeping of the guardian.

Taking need not be constituted by a single act. A whole series of acts may together constitute the process of taking. So the question, whether the “taking” of a minor out of the custody of her lawful guardian was or was not complete at a given moment, is a question for determination with reference to the circumstances proved in each particular case. Speaking generally, the keeping of the guardian is at an end when the person on his behalf, into the custody of some person, not entitled to the custody of the minor. Thus, the act of taking is complete when the accused takes the minor with him or accompanies him in the ordinary sense of the term, irrespective of his or her mental attitude. In order to prove the offence of kidnapping from the lawful guardianship under section 361 of Penal Code, it must be proved that the accused had taken the minor out of the keeping of her lawful guardian.

Read more...

Undang-undang Jenayah..sambungan

Mens Rea dalam Pakat Jahat

Dalam perkara ini, pihak-pihak dalam pakat jahat jenayah mestilah berhasrat atau berniat supaya perjanjian mereka dilaksanakan. Perjanjian tersebut mestilah sama ada untuk melakukan perbuatan yang tidak sah atau untuk melakukan perbuatan yang sah melalui cara yang tidak sah. Objek atau cara yang digunakan adalah tidak sah ditakrifkan di bawah seksyen 43 Kanun Keseksaan. Suatu perbezaan di antara perjanjian sama ada objeknya atau cara yang digunakan adalah tidak sah tetapi tidak menjadikannya suatu kesalahan. Dalam kes-kes yang terdahulu, suatu pakat jahat jenayah akan lengkap melalui perbuatan perjanjian sementara dalam kes-kes yang terkemudian, ianya mestilah wujud suatu perbuatan yang dilakukan oleh pihak-pihak kepada perjanjian itu bagi memberi kesan kepada objeknya iaitu mestilah wujud suatu perbuatan secara terang-terangan.
Bagi membuktikan pertuduhan pakat jahat, pengetahuan menurut keinginan sama ada suatu perbuatan yang tidak sah atau perbuatan yang sah melalui cara yang tidak sah adalah diperlukan. Dalam sesetengah kes, niat bagi kegunaan yang tidak sah dibuat terhadap barang-barang atau perkhidmatan yang dipersoalkan boleh disimpulkan daripada pengetahuan itu sendiri. Pihak pendakwaan tidak perlu untuk membuktikan niat suatu penggunaan yang tidak sah selagi mana barang-barang atau perkhidmatan yang menjadi persoalan itu tidak boleh diletakkan kepada mana-mana penggunaan yang sah. Jika kesalahan utama itu mengandungi berbagai-bagai tindakan maka adalah tidak perlu bagi pihak pendakwaan untuk membuktikan bahawa setiap pihak pakat jahat mempunyai pengetahuan apa yang akan pelaku itu lakukan selagi mana diketahui bahawa pelaku tersebut akan meletakkan barang-barang atau perkhidmatan kepada penggunaan yang tidak sah.
Dalam kes Churchill v Walton [1967] 1 All E.R. 497, mahkamah menyatakan mens rea adalah hanya merupakan intipati yang diperlukan dalam suatu pakat jahat iaitu mestilah wujud niat untuk menjadi pihak kepada suatu perjanjian untuk melakukan perbuatan yang tidak sah. Maka, adalah perlu untuk menumpukan kepada terma atau kesan perjanjian yang dibuat oleh pihak-pihak pakat jahat itu. Persoalannya adalah “Apa yang mereka persetujui untuk melakukan?” Sekiranya apa yang dipersetujui untuk dilakukan adalah berdasarkan fakta-fakta yang diketahui oleh mereka iaitu suatu perbuatan yang tidak sah, mereka adalah bersalah kerana pakat jahat. Begitu juga dalam kes Yash Pal Mital v State of Punjap, AIR [1977] Punjap 189, mahkamah memutuskan bahawa pihak-pihak pakat jahat mestilah bertindak dengan satu objek untuk mencapai hasil sebenar yang mana setiap mereka adalah mengetahuinya dan yang mana setiap mereka juga mempunyai kepentingan dan niat di mana semestinya wujud persamaan objek atau tujuan.
Adalah penting untuk dinyatakan di sini bahawa keperluan pihak-pihak pakat jahat berhasrat untuk melakukan suatu kesalahan tidaklah bermakna bahawa setiap pihak pakat jahat mesti berniat untuk melakukan perbuatan tersebut bagi menjadikannya kesalahan yang lengkap. Di sini, apa yang diperlukan adalah pada masa perjanjian tersebut dilakukan, setiap pihak dalam pakat jahat mesti berniat supaya kesalahan jenayah itu dilakukan dan dia akan melaksanakan peranannya dalam perjanjian itu walaupun peranan tersebut tidak lebih dari hanya bersetuju supaya kesalahan jenayah itu dilakukan oleh orang lain.
Suatu perjanjian bagi melakukan sesuatu perbuatan yang sah melalui cara yang tidak sah adalah merupakan suatu pakat jahat. Apabila suatu perjanjian yang bukan untuk perlakuan suatu kesalahan, maka perbuatan secara terang-terangan menurut pakat jahat adalah diperlukan. Dalam hal ini, undang-undang tidak mengambil kira mengenai niat atau pemikiran pesalah. Justeru, mestilah wujud suatu perbuatan secara terang-terangan bagi menjelaskan sesuatu niat. Suatu perbuatan secara terang-terangan dalam menjadikan suatu pakat jahat merupakan perbuatan sama ada menandakan suatu perjanjian atau persediaan perbuatan bagi suatu kesalahan atau perbuatan yang menjadikan suatu kesalahan. Oleh yang demikian, suatu perbuatan secara terang-terangan dalam kes pakat jahat mengandungi perjanjian pihak-pihak untuk melakukan perbuatan yang tidak sah ataupun melakukan perbuatan yang sah melalui cara yang tidak sah.
Berdasarkan statut di England pula, iaitu di bawah seksyen 1(1) Criminal Law Act 1977, seksyen ini telah membuat tanggapan tentang kewujudan niat pihak-pihak yang terlibat dalam pakat jahat untuk melaksanakan perjanjian yang telah dibuat. Maka, di sini asas kesalahan melakukan pakat jahat jenayah ialah niat untuk meneruskan perbuatan yang dilarang itu Dalam kes Anderson [1986] AC 27, defendan dalam kes ini telah disabitkan atas kesalahan membuat komplot dengan beberapa orang yang lain bagi menolong salah seorang daripada mereka untuk melarikan diri daripada penjara. Defendan dikatakan telah bersetuju untuk menyediakan alat-alat bagi memotong pagar besi dipenjara tersebut. Walau bagaimanapun, dia telah menyatakan bahawa dia tidak berniat untuk meneruskan rancangan tersebut kerana dia percaya rancangan itu adalah mustahil untuk berjaya. Dalam kes ini, mahkamah telah memutuskan bahawa keadaan tersebut tidak boleh dijadikan sebagai suatu pembelaan. Memang jelas di sini bahawa dua atau lebih orang yang melakukan komplot itu memang berniat untuk meneruskan rancangan mereka. Oleh itu, sabitan terhadap defendan adalah disahkan atas alasan bahawa dia telah membantu serta bersubahat dalam pakat jahat itu. Hal ini memang dilakukan olehnya iaitu melalui sokongan serta bantuan yang telah ditawarkan olehnya.
Menurut Lord Bridge dalam kes Anderson, mens rea bagi kesalahan komplot boleh dibuktikan jika ditunjukkan bahawa semasa mengikat perjanjian tersebut, pihak tertuduh telah mengambil bahagian dalam perbuatan yang telah dijanjikan bagi tujuan meneruskan tujuan jenayah yang diniatkan itu atau dengan kata lain wujud niat untuk melibatkan diri dalam melaksanakan perjanjian tersebut di pihak tertuduh. Namun tiada apa-apa keperluan dalam seksyen ini ataupun dalam common law yang memerlukan setiap pihak yang terlibat dalam suatu pakat jahat untuk mengambil bahagian secara aktif bagi melaksanakan pakat jahat tersebut. Jadi, apa yang perlu disini ialah perlakuan kesalahan yang telah dilakukan oleh seseorang atau lebih daripada pihak-pihak yang berurusan dengan perjanjian tersebut.
Seksyen 1(2) Criminal Law Act 1977 pula menyatakan tentang komplot untuk melakukan kesalahan tanggungan keras.. Peruntukan ini bertujuan untuk menentukan konsep liabiliti ketat dan kesemberonoan berkaitan dengan keadaan tidak termasuk di bawah kesalahan komplot. Niat atau pengetahuan kepada semua keadaan berkenaan memerlukan actus reus walaupun perjanjian yang terlibat adalah untuk melakukan jenayah yang mungkin dilakukan melalui perbuatan secara melulu atau jenayah liabiliti ketat. Dalam hal ini, telah diperuntukkan secara nyata bahawa ia hanya terpakai kepada jenayah komplot. Seksyen 1(2) pula telah membuat peruntukkan yang nyata bahawa kedua-dua pihak yang berurusan dalam perjanjian tersebut mestilah mempunyai mens rea. Maka, tidak terdapat pakat jahat untuk melakukan jenayah tertentu melainkan terdapat sekurang-kurangnya dua pihak yang berurusan dengan perjanjian tersebut yang memang berniat untuk melaksanakan jenayah itu.
Bagi komplot untuk melakukan fraud, House of Lord dalam kes Scott v Metropolitan Police Commissioner [1975] AC 819 telah menyatakan bahawa adalah jelas perjanjian secara tidak jujur oleh dua pihak atau lebih untuk mengambil sesuatu yang dipunyai oleh orang lain dan perjanjian secara tidak jujur itu bertujuan untuk menyalahgunakan hak milik pihak itu, maka ini adalah mencukupi untuk membentuk satu kesalahan komplot untuk memfraud. Walau bagaimanapun, mens rea dalam komplot untuk melakukan fraud mesti juga dibuktikan. Lord Diplock dalam kes Scott telah menyatakan bahawa apabila mangsa yang dimaksudkan dalam ‘komplot untuk melakukan fraud’ adalah individu tertentu, maka tujuan pihak yang melakukan komplot tersebut mestilah untuk menyebabkan kerugian dari segi ekonomi terhadap mangsa yang terlibat iaitu melalui pelucutan hartanya atau untuk menggunakan harta zahir atau harta tak zahir yang dia berhak atau mungkin berhak.
Manakala dalam kes Cooke [1986] 2 All ER 985, pelayan Syarikat Kereta Api British telah menaiki kereta api bersama-sama dengan makanan yang disediakan oleh mereka untuk dijual kepada penumpang kereta api tersebut. Mereka sepatutnya menjual makanan yang telah disediakan oleh majikan mereka. Tujuan mereka berbuat demikian adalah untuk mendapat keuntungan dan menyimpan wang hasil daripada jualan tersebut. Mereka mungkin didapati bersalah di sisi undang-undang kerana telah berusaha untuk menipu penumpang kereta api berkenaan apabila mereka menjual makanan tersebut dan meletakkan tanda harga melalui penipuan. Tanpa mengambil kira perkara ini benar atau tidak, House of Lord tidak menghadapi kerumitan dalam membuat keputusan bahawa pihak yang terlibat bersalah atas melakukan komplot untuk memfraud Syarikat Kereta Api British. Walau bagaimanapun, adalah jelas bahawa tujuan pihak yang berkomplot dalam kes ini adalah untuk mendapatkan keuntungan daripada para penumpang dan bukannya untuk memfraud Syarikat Kereta Api British. Tetapi, House of Lord mungkin berpendapat bahawa pihak juri boleh memutuskan yang tertuduh mesti mengetahui bahawa kelakuan mereka akan menyebabkan kerugian kepada syarikat tersebut. Sekiranya sedemikian, maka adalah betul untuk memutuskan bahawa mereka memang berniat untuk memfraud syarikat itu. Oleh sebab mereka tahu yang mereka hanya boleh mendapat keuntungan melalui kerugian orang lain, maka mereka memang berniat untuk menyebabkan kerugian tersebut.
Kesimpulannya, mens rea merupakan intipati yang penting dalam satu kesalahan pakat jahat jenayah. Maka, pihak pendakwaan mestilah berjaya membuktikan bahawa wujud mens rea di pihak tertuduh untuk menyabitkan kesalahan dalam pakat jahat jenayah khususnya niat untuk melaksanakan penjanjian mereka itu. Tambahan pula, kedua-dua pihak juga mesti dibuktikan mempunyai niat untuk melaksanakan perjanjian tersebut. Jika hanya seorang sahaja yang mempunyai mens rea tetapi satu pihak lagi gagal dibuktikan mempunyai mens rea, maka pihak-pihak itu akan terlepas daripada tuduhan pakat jahat jenayah.

Read more...

Undang-undang Jenayah

Makna dan Takrif Pakatjahat.

Kebiasaannya orang ramai akan menganggap bahawa tindakan perlakuan sesuatu jenayah itu akan lebih berbahaya sekiranya dilakukan oleh gabungan beberapa orang jika hendak dibandingkan dengan perlakuan jenayah yang dilakukan oleh orang perseorangan. Ini kerana bilangan yang ramai dalam melakukan jenayah berupaya melakukan banyak kerosakan jika hendak dibandingkan dengan tindakan seorang sahaja, lebih-lebih lagi perlakuan itu lebih berbahaya sekiranya terdapat satu perjanjian untuk melakukan jenayah itu. Tambahan pula apabila wujud gabungan-gabungan di antara orang-orang ini , maka peluang untuk memecahkan kumpulan ini sangat tipis. Gabungan-gabungan untuk melakukan jenayah ini atau perlakuan jenayah secara beramai-ramai ini boleh dikatakan sebagai pakatjahat jenayah, iaitu berpakat untuk melakukan jenayah. Apakah itu pakat jahat jenayah?

Mengikut kamus Oxford Dictionary of Law Edisi Ke-6 menyatakan bahawa pakatjahat ialah “ an agreement between two or more people to behave in a manner that will automatically constitute an offence by at least one of them.” ( perjanjian di antara dua orang atau lebih untuk berkelakuan dalam cara yang akan mewujudkan kesalahan sekurang-kurangnya salah seorang daripada mereka.) Contohnya , 2 orang telah bersetuju, seorang mencuri dan seorang akan menunggu di dalam kereta untuk melarikan diri. Persetujuan itu dengan sendirinya telah menjadi satu kesalahan di bawah undang-undang yang boleh dihukum mengikut kesalahan yang dipersetujui walaupun kesalahan itu tidak dilakukan. Di negara kita, undang-undang tentang pakatjahat jenayah adalah terkandung di dalam seksyen 120A KK. Makna dan takrif pakatjahat jenayah adalah dinyatakan secara jelas dalam seksyen 120A KK.

Seksyen 120A : Takrif Pakatjahat Jenayah

Apabila dua orang atau lebih daripada dua orang bersetuju melakukan , atau menyebabkan supaya dilakukan :

(a) suatu perbuatan yang menyalahi undang-undang ; atau
(b) suatu perbuatan, yang tidak menyalahi undang – undang, dengan jalan yang menyalahi undang-undang,

maka persetujuan yang demikian itu adalah dinamakan pakatjahat jenayah:

Dengan syarat bahawa apa-apa persetujuan, kecuali suatu persetujuan bagi melakukan sesuatu kesalahan, tidaklah terjumlah kepada suatu pakatjahat jenayah melainkan jika sesuatu perbuatan selaindaripada persetujuan itu dilakukan oleh satu atau beberapa pihak yang membuat persetujuan itu pada menurut persetujuan itu.

Huraian – Maka tidaklah mustahak sama ada perbuatan yang menyalahi undang-undang itu adalah tujuan muktamad bagi persetujuan itu, atau cuma bersangkutan denagn tujuan itu.

Definisi seksyen 120A adalah bersamaan dengan keputusan Mahkamah dalam kes : Quinn lwn Leatham [1901] AC 495, 528 di mana Hakim Brampton menyatakan :
“ Sekiranya dua orang atau lebih bersetuju bersama-sama untuk melakukan sesuatu yang berlawanan dengan undang-undang atau menyalahi undang-undang atau berbahaya terhadap seorang lain, atau menggunakan cara-cara yang tidak sah dalam melaksanakan sesuatu objek yang bukan sebaliknya tidak sah, orang yang berjanji melakukan pakatjahat jenayah.”

Manakala dalam buku Halsbury’s Laws of England Edisi ke-4, vol.11. perenggan 58; muka surat 44 menyatakan :

“ suatu pakatjahat jenayah mengandungi perjanjian dua orang atau lebih orang untuk melakukan perbuatan yang tiadak sah atau melakukan sesuatu perbuatan yang sah melalui cara yang tidak sah…”

Di dalam suatu kesalahan pakatjahat jenayah, perkara yang penting adalah mengenai fakta gabungan oleh sesuatu perjanjian. Perjanjian tersebut boleh sama ada secara terus terang atau tersirat , atau sebahagiannya adalah secara nyataan dan sebahagiannya adalah secara tersirat. Suatu pakatjahat ini akan wujud dan kesalahan tersebut dilakukan sebaik sahaja perjanjian itu dibuat; dan kesalahan itu akan berterusan selagi mana gabungan itu terbatal setelah perlaksanaan perbuatan itu tamat ataupun setelah berputus asa atau kehampaan ataupun mana-mana di antaranya. Suatu Actus reus pakatjahat jenayah adalah suatu perjanjian untuk melakukan perbuatan yang tidak sah, dan bukannya perlaksanaan perbuatan itu. Di sini adalah perlu untuk menunjukkan pemikiran yang sama, persamaan untuk melakukan maksud yang tidak sah. Adalah tidak perlu setiap pihak pakatjahat jenayah berhubung antara satu sama lain. Bagaimanakah hal ini berlaku? Contoh bagi huraian ini ialah dalam rantaian pakatjahat ,. Di dalam rantaian pakatjahat ( chain conspiracy) atau putaran pakatjahat ( wheel conspiracy), D1 melakukan persetujuan dengan D2, D2 bersetuju dengan D3, D3 bersetuju dengan D4 dan seterusnya. Di dalam hal ini. D1 adalah ‘hub’ atau pusat bagi rantaian pakatjahat tersebut di mana dia mengarah atau merekrut D2, D3 dan D4 mengikut rancangannya. Di sini dapat dilihat bahawa adalah tidak perlu setiap pihak tersebut berhung atau mengenali antara satu sam lain untuk menjadikan suatu pakatjahat itu sesuatu yang sah. . Yang penting di sini ialah setiap pihak yang terlibat mestilah mempunyai objek yang sama untuk melakukan pakatjahat tersebut

Di dalam kes Amrita Lal Hazra [1914] 42 Cal 957, kesalahan pakatjahat merupakan kesalahan yang tersendiri dan telah ditetapkan undang-undang. Menurut seksyen 120A menyebut bahawa adalah menjadi suatu jenayah pakatjahat jika dua orang atau lebih bersetuju ( sama ada dengan berjanji, perakuan dan sehati atau seumpamanya) untuk melakukan suatu perbuatan yang menyalahi undang-undang atau dengan jalan yang mnyalahi undang-undang. Ini bermakna suatu “persetujuan” sahaja sudah cukup untuk menghukum seseorang di bawah seksyen 120A KK, walaupun sesuatu perbuatan yang menyalahi undang-undang itu tidak dilakukan.

Seksyen 120B KK pula adalah tentang hukuman kepada pesalah yang disabitkan di atas tuduhan pakatjahat jenayah.

Seksyen 120B : Seksaan bagi Pakatjahat jenayah

(1) Barangsiapa menjadi suatu pihak dalam suatu pakatjahat jenayah bagi melakukan kesalah yang boleh diseksa dengan bunuh, atau penjara selama tempoh atau lebih hendaklah, jika tiada apa-apa peruntukan yang nyata ditetapkan oleh Kanun iniberkenaan dengan seksaan bagi pakatjahat jenayah itu, diseksa sama seperti seolah-olah ia telah menyubahati kesalahan itu.
(2) Barangsiapa menjadi satu pihak dalam suatu pakatjahat jenayah yang lain daripada pakatjahat jenayah bagi melakukan kesalahan yang boleh diseksa sebagaimana yang tersebut di atas itu, hendaklah diseksa dengan penjara selama tempoh tidak lebih daripada enam bulan, atau dengan denda , atau dengan kedua-duanya.

Oleh yang demikian, menurut seksyen 120B (1) , seseorang yang menjadi anggota dalam pakatjahat jenayah bagi melakukan kesalahan yang boleh dihukum dengan hukuman bunuh, misalnya kesalahan membunuh orang di bawah seksyen 302KK dan kesalahan terhadap negara di bawah seksyen 121 KK, maka anggota pakatjahat jenayah itu boleh dihukum bunuh. Ini bermakna setiap anggota yang terlibat dengan pakatjahat tersebut boleh dihukum bunuh walaupun seorang sahaja yang benar-benar melakukan kesalahan menbunuh itu.( Seseorang yang melakukan pakatjahat jenayah bagi kesalahan-kesalahan seumpamanya itu boleh dihukum bunuh seolah-olah dia sendiri telah menyubahati kesalahan itu.

Sementara itu, menurut seksyen 120B (2) KK pula, bagi seseorang yang melakukan kesalahan pakatjahat jenayah selain kesalahan-kesalahan yang dikategorikan di seksyen 120B (1) , misalnya pakatjahat dalam melindungi orang-orang yang diupah untuk sesuatu perhimpunan yang menyalahi undang-undang di bawah seksyen 157 ( yang boleh dipenjara sehingga 6 bulan) atau pakatjahat jenayah dalam kesalahan menerima rasuah di bawah seksyen 163 ( boleh dihukum penjara 1 tahun) dan kesalahan –kesalahan lain seumpamanya, maka orang-orang yang menjadi anggota dalam pakatjahat itu boleh dihukum penjara selama tempoh yang boleh samapai 6 bulan, atau denda sahaja, atau dengan kedua-dua bentuk hukuman, iaitu penjara dan denda.

Di sini juga ingin dinyatakan perbezaan di antara pakatjahat jenayah di bawah seksyen 120A dengan subahat melalui pakatjahat jenayah di bawah seksyen 107 (b)
Seksyen 107 (b) menyatakan :

“ Seseorang adalah bersubahat melakukan sesuatu perkara jika ia :

“Mengambil bahagian bersama dengan seorang atau beberapa orang lain dalam apa-apa pakatjahat bagi melakukan perkara itu, jika suatu perbuatan atau suatu ketinggalan yang menyalahi undang-undang berlaku menurut pakatjahat itu, dan dengan tujuan hendak melakukan perkara itu…”

Dalam situasi ini pensubahat akan mengambil bahagian secara bersama-sama atau lebih senang diertikan seseorang itu bersubahat dengan pihak yang melakukan pakatjahat jenayah. Elemen-elemen yang boleh dikenalpasti untuk mensabitkan seseorang itu bersubahat dengan cara pakat jahat ialah ;

(a) seseorang itu mestilah mengambil bahagian dalam pakatjahat, walaupun tidak menyertai dalam melakukan kesalahan itu ;
(b) kesalahan itu merupakan perbuatan salah atau ketinggalan salah .
(c) perbuatan atau ketinggalan salah itu telah berlaku, berlaku menurut pakatjahat itu
(d) mereka memang bertujuan untuk melakukan perkara tersebut

Di dalam kes R lwn Hawkesley [1959] Cr. L. J. 1273, di mana dua orang tertuduh A dan B telah meminta seorang pemandu teksi (C) , menghantar mereka ke suatu tempat di luar Bandar. Semasa dalam pertengahan jalan tersebut, kedua-dua tertuduh ( A dan B ) telah memberitahu C bahawa mereka bercadang untuk melakukan samun di sebuah kelab golf. Sebelum daripada ini, C sememangnya tidak mengetahui hala tujuan A dan B. Seperti yang diarahkan, C telah menurunkan kedua-dua A dan B berhampiran dengan kelab golf tersebut. Dalam masa yang sama kedua-dua A dan B telah mengarahkan C supaya dating mengambil mereka semula selepas daripada tempoh satu jam kemudian. Apabila C pulang semula ke Bandar bagi meneruskan pekerjannya memandu teksi dan tidak dating semula ke tempat itu seperti yang diarahkannya. Sebelum sempat menyamun, kedua-dua A dan B telah ditangkap dan telah dituduh kerana memiliki alat-alatuntuk tujuan melakukan kesalahan pecah rumah pada waktu malam. Sebaliknya C juga dituduh bersubahat dengan cara pakatjahat untuk melakukan jenayah pecah rumah pada waktu malam. Mahkamah memutuskan oleh kerana C tidak mengetahui pada awlnya tujuan A dan B, maka C juga tiada sebab untuk mempercayai bahawa A dan B akan melakukan suatu jenayah, mak tiada bukti bahawa C bersubahat dengan cara pakatjahat untuk melakukan jenayah tersebut.

Read more...